Kwentong Pag-ibig 1: Pagkahaba-haba man ng prusisyon, teka nakalimutan ko kung saan papunta

Matagal nang mahal ni Dino si Issa. At ngayong gabi, sa wakas, sasabihin na niya sa kanya. Bago pa man sila magkita, pinaglamayan na ni Dino ang pag-iisip sa kanyang sasabihin at kung paano niya sasabihin ang simpleng “mahal kita”. Hindi natin siya masisisi. Hindi madaling sabihin yun sa babaeng halos apat na taon na niyang mahal, na nagkataon ay “best friend” (kung anuman ang ibig sabihin nun) pa niya. Kaya kinailangan niyang isulat sa papel, magbura, magdagdag, magsulat uli, basahin ng malakas, at basahin muli. Hanggang alam na niya kung ano at paano sasabihin ang simpleng “mahal kita”.

Kinabukasan, dumating na ang gabing pinagkahandaan at pinagkapuyatan ni Dino. Nag-aabang na siya sa Sunken Garden nang mula sa malayo pa lang ay nakita na niya si Issa na paparating. Papalapit sa kanya, nakangiti. At nakangiti rin niyang sinundan ng tingin habang pinapraktis pa rin sa utak ang mahabang naisulat niya kagabi. Na para kay Issa na ngayo’y nakaupo na sa tabi niya.

“O, ano na yung sasabihin mo?” tanong ni Issa.

At si Dino, napatingin lang.

Wala siyang nasabi.#

*photo courtesy of http://farm3.static.flickr.com/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s