Ang katangahan, kung wala sa iba, nasa iyo

Hindi sa lahat ng pagkakataon e nagagamit natin ang ating utak. Tulad ng habang natutulog at nasa kasagsagan ng pananaginip, o habang nasa bus at nakatulala lang kasi, ah, masarap lang tumulala, o habang nanonood ng isang walang kwentang telenovela kung saan ang kontrabida ay hindi natatamaan ng bala kahit pinagbababaril na siya ng limang NBI plus bida plus leading sidekick niya plus limang pulis (ay, huli nga pala sila lagi dumadating). O habang bumibili ng fishballs sa kanto.

Tapos nang mag-tusok ng kanyang fishballs si Bong. Mamantika pa at malutong pa at mainit-init pa. Oras na para isawsaw na ito sa kanyang mapipiling sawsawan na nasa mga garapon sa tabi ng lutuan ni Manong. Sweet, o spicy, o suka.

“Suka,” pagpili ni Bong.

Isinawsaw ni Bong ang fishballs. At tinikman ang fishballs. Nag-iba ang mukha ni Bong. Matabang na may pagtataka, na may kaunting inis, sa hango ng “the customer is always right”.

“Kuya, ba’t hindi maasim tong suka nyo??” sabi ni naimbyernang Customer Bong.

Sabay tingin si Manong sa tinuro ni Customer Bong.

“Ahhh hindi naman po suka yan e,” sabi ni Manong. “Pang-linis po yan ng pangluto ko.”

Ah.

Sorry na, gutom lang. Tsaka baka tanga na rin.#

Hindi siya bakla, mapanghusga ka lang

“Bakit ka ba umalis ng Pilipinas?” tanong sa kanya. Medyo matagal na kasi siyang nasa Amerika, na nakakagulat, kasi parang masaya naman ang buhay at career niya dito sa’tin.

Sabi niya, isa sa mga dahilan e hindi na raw niya makayanan ang tsismis na bakla daw siya. At sumunod ang isang mahabang litanya tungkol sa kanyang pagkadismaya. Sumama daw talaga ang loob niya sa isyung yun. Na pinagtsi-tsismisan na bakla siya. Na pinagpipyestahan ang pagkatao niya. Na ayaw niyang—

Nang biglang may nag-ring na cellphone.

“All the single ladies! / All the single ladies! / Now put your hands up!…”

Katahimikan. Nagkatinginan.

Cellphone nya, at ang kanyang ringtone na tsina-challenge kung hanggang saan natin kayang hindi maging judgmental.

E parang hanggang kanto lang.

Anuba, hindi. Hindi nga daw siya bakla. Mapanghusga ka lang.#

Nas’an ang Datu Puti kung kelan siya kinakailangan?

Madalas, tinetest ni God ang ating patience. Kung sinuswerte, sa bahay ka lang pag-eexamin ni God, kung saan kaunti lang ang makakakita ng iyong pag-aanyong-bakulaw.

Nagluto si Diding, ang kasambahay ni May, ng sinigang na baboy para sa tanghalian. Inihain sa hapag-kainan. Tinikman ni May ang mainit pang sinigang. Nilasap-lasap. Nilasa-lasahan. Parang may kulang.

“Diding, ba’t parang matabang ‘tong sinigang mo?” tanong ni May. “Ano bang ginamit mong pang-sigang? Sampalok?”

“Ahh hindi po,” sagot ni Diding.

“Bayabas?”

“Hindi po.”

“Sinigang mix?”

“Hindi rin po.”

“E ano?” huling tanong ni May, na may tonong “Sasabihin mo ba, o habambuhay tayong mag-k-question and answer portion dito?” pero naka-smile pa rin (para baka sakaling hindi mahalata ni God na nagiging impatient na siya).

At sumagot si Diding, matter-of-factly, “Wala po.”

Tahimik. Hinga, May, hinga. Bilang ng 1 to 100. At pabalik.

At nakita sa buong Quezon City ang pinaka-malaking pandidilat ng mata na kung hindi naagapan ay nakasakal ng isang kasambahay na ang tanging kasalanan lang naman ay ang pagluluto ng sinigang na baboy na walang asim na taglay. Isinigang sa tubig.

At dahil pinandilatan lang ni May si Diding, binigyan siya ni God ng inc.#

Pa-order nga po ng pag-ibig, with extra cheese, willing to wait

May kilala akong hindi pa nagkaka-boyfriend since birth. Gusto na raw niyang magka-boyfriend, yung maranasan na kapag pinagalitan siya ng boss niya e merong magsasabi sa kanyang “it’s okay” o kapag pagod na pagod siya galing trabaho e ok lang kasi may kasama naman siyang mag-dinner later with interesting conversation tungkol sa buhay, buwan at bituin. Nag-text siya sakin isang beses, “Argh, I’m the only person I know na hindi pa nagkaka-boyfriend.” Napa-dalawang-isip tuloy ako. Hindi ko alam kung hahanapan ko siya ng boyfriend, o hahanapan ko siya ng iba pang kilala kong hindi pa nagkaka-boyfriend.

May kilala akong baklang umibig sa isang lalaki. Hindi lang sa lalaki, kundi sa lalaking may asawa. At hindi lang basta umibig kundi umibig na nung manganganak na yung asawa nung lalaki, e siya pa yung nagdala sa ospital. Ngayon, over na siya, sabi niya ha. Dati daw kasi, maalala lang nya yung lalaki ay biglang mapapaiyak na lang siya kahit nagtatrabaho pa, at hindi na siya mapapatahan. Ngayon, naiiyak na lang siya kapag naririnig niya ang “I’ll Never Get Over You Getting Over Me”. Huling balita ko, ginagawan siya ng dambana sa may Scout Circle kabilang ang mga kapwa niyang martir na Boy Scouts. May bandang drum and lyre daw sa ribbon-cutting. Tutugtugin ang “I’ll Never Get Over You Getting Over Me” hanggang hindi na siya magpanggap na over na siya.

Showbiz o non-showbiz?

“May boyfriend ka ba?” tanong sakin ng isang ka-trabaho.

“Oo,” sagot ko, na parang close kami.

At nag-follow up question siya ng isang nakaka-tiwang na follow-up question, “Showbiz o non-showbiz?”

Ha? Ano? Ano daw?, sabi ko sa sarili kong ka-close ko.

Sa sobrang pagka-tiwang ko sa tanong niya, hindi pala kinaya ng sarili kong sa sarili ko lang sabihin ang Ha? Ano? Ano daw?. Napalakas pala.

“Ang tanong ko, kung showbiz o non-showbiz yung boyfriend mo,” paglilinaw ni Ka-Trabaho.

Natahimik ako. Hindi ko na kinayang sabihin ng malakas na “oo, narinig ko, pero kahit 345,786x mo ulitin ang tanong mo, hindi pa rin kita gets”, pero magaling pala pumick-up ang mukha ko ng emosyong kailangan. Na-gets ni Ka-Trabaho ang pagka-tuliro ko kahit walang dialogue.

“Yung girlfriend ko kasi, showbiz rin,” sabi niya.

Medyo naka-recover na ako sa role kong pipi-pipihan. “Ah talaga? Artista?”

“Hindi,” pagpapaliwanag ni Ka-Trabaho, ”PA (production assistant) siya sa [isang primetime show sa GMA].”

Ahhhhhhh. At pinigil ng sound effects “nyenk nyonk nyenk” na lumabas sa aking bibig.

Good for you. Nawa ay hindi mabuwag ng intriga ang inyong love team.#

Please allow me to rant in English

I feel soooo bad that I missed the deadline of this year’s Gawad CCP for Alternative Film and Video. Argh! I was waiting for their December call for entries (they always announce it on that month) so I can submit my short film Tumbang Preso, have its screening in January in CCP’s Little Theater, then pray for luck at their late-January awarding ceremonies.

But I missed the deadline. Because they decided to hold the Gawad CCP earlier than usual. And there were no emails from any film e-group calling for Gawad CCP entries at all. Argh. Now I have to wait for another two years for the next Gawad CCP (it’s biennial).

Argh.

Sorry na kung brat. Gawad CCP yun e.#

Kwentong Pag-ibig 1: Pagkahaba-haba man ng prusisyon, teka nakalimutan ko kung saan papunta

Matagal nang mahal ni Dino si Issa. At ngayong gabi, sa wakas, sasabihin na niya sa kanya. Bago pa man sila magkita, pinaglamayan na ni Dino ang pag-iisip sa kanyang sasabihin at kung paano niya sasabihin ang simpleng “mahal kita”. Hindi natin siya masisisi. Hindi madaling sabihin yun sa babaeng halos apat na taon na niyang mahal, na nagkataon ay “best friend” (kung anuman ang ibig sabihin nun) pa niya. Kaya kinailangan niyang isulat sa papel, magbura, magdagdag, magsulat uli, basahin ng malakas, at basahin muli. Hanggang alam na niya kung ano at paano sasabihin ang simpleng “mahal kita”.

Kinabukasan, dumating na ang gabing pinagkahandaan at pinagkapuyatan ni Dino. Nag-aabang na siya sa Sunken Garden nang mula sa malayo pa lang ay nakita na niya si Issa na paparating. Papalapit sa kanya, nakangiti. At nakangiti rin niyang sinundan ng tingin habang pinapraktis pa rin sa utak ang mahabang naisulat niya kagabi. Na para kay Issa na ngayo’y nakaupo na sa tabi niya.

“O, ano na yung sasabihin mo?” tanong ni Issa.

At si Dino, napatingin lang.

Wala siyang nasabi.#

*photo courtesy of http://farm3.static.flickr.com/

Raffle ba kamo? Eto’ng raffle

Katatapos lang nun ng cast party ng Kim Sam Soon, na pinagbidahan ni Regine Velasquez.

“Ibang klase yung pa-raffle ni Regine. Sa ibang raffle diba, may premyo, tas bubunutin yung pangalan nung mananalo,” sabi ng taga-GMA Engineering na Mike na pumunta sa party. ”Dun kay Regine, ikaw mismo ang bubunot ng makukuha mong premyo, kaya lahat talaga, may mauuwi.”

Hindi na ako nagulat, kasi sa cast party ng Paano Kita Iibigin, ganun din ang ginawa ni Ms. Regine sa raffle, kaya lahat may naiuwi. At hindi lang basta-bastang may naiuwi ha.

“Oo, dun nga samin, may cellphone. May Magic Sing. May flat-screen TV…” sabi ko.

“Grabe, mga bigatin talaga ang pinamigay. May mga ref. May washing machine. May rice cooker. May turbo broiler. May mga TV,” pagyayabang ni Mike. “Walang umuwing talo. Lahat panalo.”

“Ah talaga? E ano naman napanalunan mo?” tanong ko, curious lang.

“Plato.”

Ah eh. Tsong. Parang talo ka dun ah.#

Bawal ma-wrong send, nakamamatay

Circa college. Nasa bahay na kami nun kung san gagawin ang maliit na org party, pero si Alberto*, parating pa lang. Si Alberto, mahal ko yun nun, pero siya, hindi ko alam. Maaaring oo, maaaring hindi, pero ako, sigurado akong mahal ko yun. Pag bata ka pa nga naman, kung maka-mahal, parang laging sigurado.

“May ipapabili ba kayo? Kasi parating pa lang si Alberto, baka pwede tayong magpabili sa kanya,” sabi ng isa.

“Pabili pa ng Coke,” sagot ng isa.

“Tsaka ng mas maraming yelo,” sabi pa ng isa pa. At nagsabi ang lahat ng mga gusto nilang ipabili kay Alberto.

Umapela ang isa, “Ang dami naman, nakakahiya naman kay Alberto. Baka hindi niya bilhin nyan, sabihin abusado tayo.”

“Edi kay Ilaya** natin ipa-text, malamang mas bilhin ni Alberto yun pag siya ang nagsabi,” sabi ng isang henyong tuso.

Sabay tukso sa akin, “Uuuuy. Pag-ibig. Pag-ibig.” Sabay kinilig naman ako. Sabay kuha ko ng cellphone nang nakangiti. Pag bata ka pa nga naman, ang babaw-babaw.

At habang ang background music ko ay ang patuloy pa rin na pagtukso ng “uuuy pag-ibig, uuuy pag-ibig” na may orchestra version pa yata sa utak ko, itinext ko na nga si Alberto:

“Uy Alberto… pabili naman ng pag-ibig.”

At na-send ko ang bwakanangsyet na pakingsyet na pestengyawa na text. Message sent. Message sent na kahit i-off ko pa ang cellphone ko, sigawan, murahin nang malakas, at ibato sa sahig, ay isang bwiset na message sent pa rin. At dun mismo, nilamon ako ng mainit na lupa ng Quezon City at isinukang muli.

Hindi siya nag-reply.#

*pangalan ay iniba upang maprotektahan ang pagkatao
**pangalan ay medyo iniba lang upang maprotektahan ang pagkatao ko nang mga two minutes

Gaga lang

Ang kagagahan, walang pinipiling edad. Ang pagka-inis sa sarili dahil sa kagagahang yun, yun ang may pagka-choosy.

Nung ten ako, nag-volunteer akong bantayan ang sari-sari store namin. Pakiramdam ko, kahera ako sa SM na magaling sa math. May bumiling mama, magkano raw yung Ligo na sardinas. Tinignan ko yung de lata; walang nakasulat na presyo. Tinignan ko yung mga papel sa gilid; wala ring price list. Tinignan ko hanggang dulo ng utak ko; bobo rin siya sa presyong sardinas. Dahil kahera-kaherahan ng SM ako, sinabi ko sa sarili ko: alam mo dapat ang presyo, wag ka magtanong, nakakahiya. Na-peer pressure ako ng aking utak, at ayun, nagpaka-matalino ako kahit wala akong ideya kung magkano ang isang Ligo. “Dalawang piso po ang isa.” Nung nakita kong nagulat ang kunot na noo nung mama, alam ko nang may mali sa sinabi ko-at na mas matalino yung mama kaysa sakin. “Sige, bibilhin ko lahat.” At naiyak na lang ang nanay ko nung nalamang naubos ang sardinas namin sa halagang P24 lang. Pasensya, ten years old lang. Chikadees at Bazooka po ang specialty ko, hindi kumplikadong mga bilihin.